Refleksje noworoczne 2012

31 grudnia 2011

Drogi Czytelniku,
trudno mi powiedzieć, jak jest w Twoim przypadku, lecz ja zupełnie inaczej wyobrażałem sobie 31 grudnia 2011 r., gdy 5 lat wcześniej zdecydowałem się porzucić definitywnie swój byt pracownika etatowego. Do dziś w Internecie zostały „odpryski” tamtych postanowień. Co tu dużo mówić, byłem pewien, że do tego czasu osiągnę znacznie więcej sukcesów. Niestety, życie dosyć mocno zweryfikowało moje zamierzenia.

A z drugiej strony, nabierałem coraz więcej przekonania, że muszę weryfikować swoje wcześniejsze cele i działania, bo nowa wiedza, nowe umiejętności, nowo poznani ludzie i większe doświadczenie rodziły nowe przemyślenia. To pod ich wpływem zacząłem o wiele bardziej wnikliwie patrzeć na zachowanie ludzi i rozumieć ich często absurdalne posunięcia wynikające z niewiedzy, niskiego poczucia wartości, chęci działania w pojedynkę czy konieczność zaspokajania nadmiernego ego.

Czy zatem ponownie wybrałbym się w podróż w „nieznane”, czyli obszary działalności, które wcześniej były mi zupełnie obce? Śmiem twierdzić, że TAK, bo jednak mimo wielu ciosów i porażek – może lepiej użyć określenia NAUK – ostatnie lata były dla mnie niezwykle pouczającym okresem życia i czasem wspaniałego rozwoju. Stałem się jeszcze lepszym, bardziej wyrozumiałym człowiekiem i przede wszystkim osobą, która paru ludziom pomogła.

Mam teraz zupełnie inną wiedzę o sobie i otaczającym świecie oraz możliwościach, które są udziałem innych ludzi, więc z nowymi siłami, doświadczeniem i wyzwaniami wchodzę w kolejny etap swojego życia.

Paradoksalnie początkowo na nowej dla mnie drodze życia myślałem o odniesieniu osobistych sukcesów, w tym głównie finansowych. W ostatnim okresie o wiele ważniejsze są dla mnie  działania w kierunku inspiracji i wspierania innych ludzi. Można rzec, zależy mi bardziej na odciśnięciu swojego piętna na cudzej historii, na życiu kogoś innego niż tylko doraźnym osobistym sukcesie. Trochę się obawiam, że jest to przegięcie w druga stronę. Sadzę, że obecny Nowy Rok zweryfikuje, jaka tu należy zachować równowagę.

Zrozumiałem na własnej skórze, czym jest branie pełnej odpowiedzialności za własne życie. To dzięki temu przestałem narzekać i obwiniać innych, że coś mi się nie udało, coś nie wyszło, ktoś mnie zawiódł. Owszem, nawet jeśli takie zdarzenia mają miejsce – niestety! – wiem, że to ja coś spartoliłem wcześniej i dlatego mam taki a nie innym wynik. Przecież nie ktoś inny tylko JA podjąłem wcześniej błędną decyzję bądź postawiłem na znajomość lub interesy z niewłaściwymi ludźmi.

Jednocześnie przekonałem się, jaką wartością i świetnym polem doświadczalnym jest własna rodzina. To tutaj możesz tracić swoją energię lub – jak w moim przypadku – czerpać siły i inspiracje do lepszych działań. To w tym gronie najlepiej sprawdzisz, jakie są Twoje najgłębsze wartości i jak możesz być im wierny.

Co więcej, mijający rok dostarczył mi dowodów, że Twoje dokonania w rodzinie znakomicie obrazują, jakim w gruncie rzeczy jesteś szefem bądź właścicielem firmy, członkiem zespołu bądź podwładnym, czym się kierujesz w życiu, co jest dla Ciebie ważne, jak się zachowujesz w chwilach słabości, na ile umiesz przewodzić tym, którzy Ci ufają lub zaufać powinni, gdy okiełznasz swoje ego.

To w rodzinie masz ogromne szanse nauczyć się cierpliwości, pokory i wyrozumiałości wobec zdania innych oraz działania długofalowego. Śmiem twierdzić, że gdy umiesz sobie dobrze ułożyć życie rodzinne, sprostasz również KAŻDEMU zadaniu biznesowemu. Jeśli masz inne zdanie na ten temat, sprawdź osobiście, że właśnie tak jest. Utwierdzisz się tylko, że to ja mam rację.

Poza tym dbaj o siebie. Przyciągaj i wybieraj dobre emocje, szanuj zdrowie ćwicząc umysł i ciało, walcz o godziwe wynagrodzenie, zawsze pamiętaj o realizacji swoich marzeń. Po prostu, bądź wzorem dla innych.

To już wiem ponad wszystko: nikt nie słucha naszego gadania. Ludzie patrzą na nasze czyny i dokonania. Chciałbym Ci za jakiś czas opowiedzieć, jak spisuje się nowa strategia działania, jak zrealizowałem swoje nowe cele, na jakie nieprzewidziane trudności trafiłem, jak je pokonałem, co mi to dało i co z tego wynika dla Ciebie.

Pozdrawiam serdecznie,
Jerzy
www.jekos.pl

Tagi: ,
Zaszufladkowany do Rozważania | Brak komentarzy »

Siła małżeństwa

30 listopada 2011

Drogi Czytelniku,
z największą przykrością słuchałem niedawno w telewizji wypowiedzi jednej z celebrytek, gdy deklarowała, że gdy jej małżeństwo rozpada się, to zaraz zawiera następne. Jakoby to miało być jej patentem na szczęśliwe życie we dwoje.  Być może jest tak w jej przypadku, jednak osobiście byłbym bardzo ostrożny w formułowaniu takich tez. Ba, wręcz głoszę przeciwne!

Moim zdaniem wszystko zaczyna się na etapie oczekiwań, co dane małżeństwo ma spełnić. Jeśli ma to być tylko kulturowy układ dwóch niezależnych bytów, to trudno w nim doszukać się stabilnych elementów. Co prawda mimo ich braku zdarzają się przypadki trwałości, bo np. obie strony uważają, że z różnych powodów wypada być razem.

Co zrobić, żeby mieć prawie stuprocentową pewność trwałego związku małżeńskiego? Teoretycznie rozwiązanie jest proste: trzeba znaleźć odpowiednich kandydatów. A jak się to zalecenie przekłada na praktykę? Cóż, za udane małżeństwo – podobnie jak za każdy sukces – trzeba zapłacić cenę. Niestety, oczekujemy „rezultatów” za darmo.

A co jest największym elementem tej ceny? Moim zdaniem zrozumienie na czym polega trwała więź między mężem i żoną oraz czym ona jest. Więź jest kwintesencją małżeństwa!

Cały problem polega na tym, że jak każde „połączenie” wymaga ona wzmacniania i konserwacji. Przypomnij sobie, czy w nawale obowiązków zawodowych o tym pamiętasz? A może nawet nie jesteś tego faktu świadomy? Może tak jesteś zajęty swoimi problemami, że trudno Ci zauważyć samotność żony? Czy przyszło Ci na myśl, że mimo obecności w domu ona czuje się coraz bardziej niedoceniona, pozbawiona kontaktu z Twoim światem i znajomymi, tak jakby odłączona z Twojego życia. Jednym słowem zbędna! To rodzi u niej uzasadnioną frustrację.

Co gorsza, może tak Cię kochać, że Ci tego w oczy nie powie, bo nie chce Cię odrywać od Twoich zajęć ani denerwować. Co z tego, że jesteście wobec siebie lojalni, wierni, wychowujecie wspólnie dzieci, dzielicie się lepiej lub gorzej innymi obowiązkami, gdy więź między wami słabnie, a Ty jesteś na to ślepy. Przecież żona też ma prawo żywić głębokie pragnienie robić coś znaczącego w życiu, poczuć pełnię swojej wyjątkowości, aby liczyli się z ni inni. Ty też!

Jeśli powyższych słów nie rozumiesz, oznacza to, że dla Ciebie żona nie jest wartością samą w sobie. To może być duży błąd.

Zauważ, że małżeństwo to doskonały poligon doświadczalny uczenia się, jak współpracować z ochotnikami, którzy z punktu widzenia zarządzania są najbardziej wydajnymi „pracownikami”. Gdy posiądziesz takie umiejętności, będziesz umiał stworzyć taką kulturę działania każdej organizacji, że będzie ona osiągać najlepsze wyniki rok w rok.

Z jakich powodów małżeństwo ma Ci dać taką siłę? Bo tak naprawdę tylko w tym typie związku możesz zrozumieć, czym jest Twoja spójność wewnętrzna i dlaczego tak trudno dotrzymać obietnic złożonych sobie i innym, gdy wokół tyle pokus. Jeśli zaś skupisz się na swoim ego , zamiast posłuchać żony, w ostatecznym rozrachunku prawdopodobnie zniweczysz swoje wszystkie działania, bo wykorzystujesz tylko część swoich możliwości i nie zapewniasz podwładnym odpowiednich warunków lub środków.

Tymczasem pracując na swoje dobre małżeństwo i dążąc do coraz lepszej więzi z żoną, rozwijasz niezwykle istotne przymioty do Twojego osobistego sukcesu. Rośnie w Tobie poczucie uczciwości i sprawiedliwości, z coraz większą łatwością dostrzegasz, co jest słuszne, a co nie, widzisz, co służy ludziom, a co im szkodzi, odróżniasz prawdę i kłamstwo, czyli dobro od zła.

Dzięki spójności wewnętrznej masz też inne korzyści, jak wspaniałe relacje z innymi ludźmi, brak zaburzeń zdrowia psychicznego, no i przede wszystkim jesteś coraz bardziej skuteczny w realizowaniu życiowych celów.

Jeśli potem taką wiedzę wcielisz w życie, poradzisz sobie z każdym wyzwaniem i problemem w dowolnej organizacji, a otoczenie uzna Cię za wybitnego eksperta mającego wewnętrzną siłę i moralny autorytet, a nie tylko stanowisko.

Jak widzisz, małżeństwo może być dla Ciebie porażką lub szczęśliwym darem losu. W tym drugim przypadku poznasz, na czym polega jego siła!

PS. Relacje są bardzo ważne nie tylko w rodzinie. Zajrzyj okiem kamery na krótkie sprawozdanie filmowe z konferencji „Biznes to relacje„. Jeśli się dobrze przyjrzysz, to na paru ujęciach ja też migam w kadrze.

Pozdrawiam serdecznie,
Jerzy
www.jekos.pl

Tagi: , ,
Zaszufladkowany do Rozważania | 1 komentarz »

Top management w rodzinie

28 października 2011

Drogi Czytelniku,
uczestniczyłem wczoraj 27.10.2011 r. w II Konferencji dla Liderów Biznesu „Sukces w Pracy=Sukces w Rodzinie?”. Organizatorkami były panie Zofia Dzik i Jolanta Jakóbczyk, o których już pisałem. Tematami wiodącymi konferencji były zagadnienia niskiego kapitału społecznego i kryzysu rodziny w świetle społecznej odpowiedzialności biznesu.

Jednym z ważnych wątków były refleksje Pawła Smolenia, Dyrektora Strategii i Rozwoju Grupy Vattenfall Central Europe. Pytał on, jak to się dzieje, że ludzie na kierowniczych stanowiskach w firmach i korporacjach przechodzą dziesiątki różnych szkoleń i umieją sobie radzić jako top management, a za Boga nie potrafią stosować tych samych nauk, gdy wracają do domu.

Z pewnością każdy z nas, w zależności od doświadczenia życiowego, będzie na ten temat miał swoje wyjaśnienia. Moim zdaniem wszystko zaczyna się od ustalenia hierarchii spraw, w tym wypadku małżeństwa. Co dla Ciebie znaczy taki związek? Jaką ma wartość? Pytam o wartości, bo tylko one mogą stanowić motyw, do innych działań niż czynisz obecnie.

Oczywiście łatwo jest zadeklarować, że rodzina jest dla nas ważna. Pokazują to badania prof. Janusza Czapińskiego, który też był gościem konferencji. Z jego raportu „Diagnoza społeczna” wynika, że udany związek cenimy sobie niewiele niżej niż zdrowie. Niestety, to są tylko deklaracje. Łagodnie mówiąc w obu tych dziedzinach prowadzimy tryb życia mocno odbiegający od oświadczeń. To jest trochę tak jak z dodatkowym nakryciem wigilijnym. Badania pokazują, że chociaż talerz z siankiem jest na stole, to wcale nie palimy się, aby wtedy przyjmować niespodziewanych gości, co podnosił ks dr Jarosław Szymczak.

Z przykrością muszę się przyznać, że chociaż nasze małżeństwo było i jest dla mnie bardzo ważne, to jednak kiedyś jeśli były imieniny żony i trzeba było jechać w niespodziewaną delegację, to wybierałem to drugie! Teraz widzę, jaki byłem durny podejmując taką decyzję. Wtedy wydawała mi się ona oczywista: żona jest i będzie, a zadanie do wykonania nie może czekać. Obecnie w takiej sytuacji raczej za każdym razem zrobiłbym inny wybór. Niestety, co było, nie wróci i niesmak z powodu mojego nieodpowiedzialnego zachowania pozostaje w pamięci.

Odnoszę wrażenie, że firmowe kursy i szkolenia traktujemy jako coś, co ma nam służyć tylko jako pracownikom. W rezultacie nie dostrzegamy, że powinniśmy traktować taką edukację jako uczenie się o sobie, o rozwijaniu własnych wszechstronnych możliwości jako istoty ludzkiej a nie tylko pracownika.  Człowieka mającego ciało, umysł, serce i duszę, który przecież ma też do odegrania inne role niż tylko bycie pracownikiem bądź szefem. Choćby w domu, gdzie jest się mężem czy żoną, ojcem czy matką, a najczęściej wciąż synem czy córką – że o koniecznym zaangażowaniu społecznym nie wspomnę.

Jak to się dzieje, że potrafisz spędzić w pracy 12 czy 14 godzin, a nie możesz wygospodarować kilkunastu minut na śniadanie z dzieckiem czy kolację z żoną? Czemu umiesz porozmawiać z członkami Twojego zespołu, żeby mogli lepiej pracować i czuli się dowartościowani, co często jest wręcz rytuałem, a najbliższe sobie osoby traktujesz per noga? Czy odważysz zachowywać się w pracy tak, jak zdarza Ci się to robić w domu? Nawet jeśli jesteś pewien, że TAK, to dla pewności zapytaj swoje dzieci, czy to prawda. Obyś się nie zdziwił!

Wiesz co, mimo że narzekasz, to w pracy masz łatwiej niż w domu, bo tam masz podległość służbowa pracowników, a członkowie rodziny jej nie podlegają. Powiedz sam, czy aby na pewno stworzenie fantastycznej rodziny stanowi dla Ciebie wyzwanie tak fascynujące jak walka o firmę bądź stanowisko? Jesteś pewien, że słowa uznania i podziwu w ustach Twojej żony cenisz bardziej niż standardowe formułki pochwał prezesa? Ciekawe, czy jesteś dumny, gdy żona doceni Twoją robotę, bo może wolisz poklepanie od szefa rady nadzorczej i o nie zabiegasz. Jakie są Twoje oczekiwania na zaszyty w domu?

A gdyby tak potraktować rodzinę, jako specyficzną firmę. Dlaczego masz podchodzić do tego zagadnienia po amatorsku czy hobbystycznie zamiast profesjonalnie biznesowo? Przecież na naszych oczach rodzi się epoka, gdzie decydującym czynnikiem sukcesu na globalnym rynku jest odpowiednio wykorzystana wiedza. To w tym celu dobiera się najwyższej jakości zarządców firm, aby umieli wydobyć z pracowników jak najwięcej efektywności.

Czemu zatem nie miałoby się sprawdzić takie samo podejście w rozwiązywaniu problemów współczesnej rodziny. Owszem, głównym celem firmy jest mieć zysk, co nie musi być najważniejszą sprawą w rodzinie. Możesz jednak dowolnie określić kryteria dla niej, za które sam się rozliczysz. Czemu np. nie mogą to być wspaniałe osiągnięcia w relacjach międzyludzkich?

Jeśli należysz do top managementu w biznesie, masz wystarczające kwalifikacje do tworzenia równie wspaniale działającej rodziny. Najlepiej będącej kuźnią liderów biznesowych i społecznych. Bez nich prędzej czy później  poniesiesz klęskę w życiu zawodowym lub osobistym.

Zatem zastanów się, jak najlepiej możesz wykorzystać swoją wiedzę biznesową i przystąp do działań w rozwijaniu rodziny już dzisiaj. Stań się dla niej najwyższej klasy top managerem.

Pozdrawiam serdecznie,
Jerzy
www.jekos.pl

Tagi: , , , , , ,
Zaszufladkowany do Rozważania | Brak komentarzy »

Pytaj

30 września 2011

Drogi Czytelniku,
prawdopodobnie nie zdajesz sobie sprawy, jak ważną umiejętnością jest zadawanie pytań. Niedawno zaprzyjaźniona dziewczyna opowiedziała mi, jak jej współpracowniczkę z działu zwolnili z pracy, bo zupełnie opacznie zrozumiała ważne polecenia szefa i w rezultacie firma poniosła duże straty. No tak, w tych czasach stracić pracę w banku – i to w tak głupi sposób – to rzeczywiście przykra okoliczność.

Mówiąc szczerze, uważam  że sam szef też jest współwinny, bo nie upewnił się, czy dziewczyna dobrze zrozumiała jego polecenie. Niestety, to jest druga strona medalu. Wydaje nam się, że jeśli kogoś o coś pytamy, tym samym okazujemy niewiedzę w danym temacie. Tymczasem jest zupełnie odwrotnie. Jeśli chcemy poznać czyjeś zdanie i nie boimy się skonfrontować go z naszym, wtedy pytając okazujemy swoją siłę a nie słabość.

Dodatkowo to bardzo ważne, gdy ktoś chce liczyć się z Twoją opinią lub bierze pod uwagę propozycje jakiś rozwiązań problemu technicznego bądź organizacyjnego w firmie. Tak czysto po ludzku, o wiele bliższe są nam nasze pomysły i chętniej je wdrożymy niż nawet najlepsze, ale cudze, bo np. zwierzchnika. Cóż, brakuje z nimi emocjonalnego związku. Przecież po jednej i po drugiej stronie mamy do czynienia z ego, czyli świadomą częścią naszej osobowości. A nasze ego jest najważniejsze, czy to się szefowi podoba czy też nie.

Zauważ, że zadawanie pytań to podstawowy czynnik poznawania jakiegoś problemu czy czegoś innego. Klasycznym przykładem jest tu dziecko dopiero poznające świat. Każdy z nas, rodziców, którzy przeżyli już okres pytań kilkuletniej latorośli wie, jakie to uciążliwe zadanie odpowiadać mu na kolejne wątpliwości. Ileż to razy korci krzyknąć: – Cicho bądź gówniarzu, przecież już ci o tym mówiłem. Niestety, potem z wiekiem tracimy tę przenikliwość, bo wydaje się nam, że już wszystko wiemy.

Dodatkową trudnością pytania kogoś o coś jest fakt, że trzeba potem taką osobę wysłuchać. I to ze zrozumieniem! A dobre słuchanie to naprawdę duża umiejętność. Czy zawsze zadajesz sobie trud, aby zrozumieć tok cudzej wypowiedzi? A może jednak wolisz prawić rady, zamiast posłuchać, czy ktoś w danej sprawie proponuje coś lepszego?

Jeśli tak podchodzisz do kwestii pytań bądź ich nie zadajesz, masz poważny problem, bo to oznacza, że słabo komunikujesz się z innymi ludźmi. A to prędzej czy później przysporzy Ci masę kłopotów, gdy zrozumiesz kogoś nie tak, jak trzeba lub sam nie zostaniesz właściwie zrozumiany.

Zatem pytaj wnikliwie, gdy chcesz, by przekaz informacji był właściwy dla Ciebie i Twojego otoczenia.

Pozdrawiam serdecznie,
Jerzy
www.jekos.pl

 

Tagi: ,
Zaszufladkowany do Rozważania | Brak komentarzy »

Po co reperować pralkę

31 sierpnia 2011

Drogi Czytelniku,
zapewne zdumiewa Cię dzisiejszy temat naprawy pralki, bo kwestia ta jest dla Ciebie oczywista. Pozwól jednak, że przedstawię Ci swój tok myślenia w tej sprawie. Zauważ, w tytule specjalnie brakuje znaku zapytania, ponieważ to wcale nie jest pytanie, lecz odpowiedź, którą chcę z Tobą przeanalizować.

Tak przy okazji, nasza domowa pralka Electrolux EW1066F rzeczywiście się niedawno zepsuła i to złośliwie w sobotę po południu. Co prawda żona mnie do prania i pralki nie dopuszcza, abym coś nie zepsuł, niemniej, gdy urządzenie stanęło i nie chciało wirować, w końcu mąż okazał się niezbędny.

Oczywiście mógłbym się wypiąć na problem i powiedzieć, że pralka to Twoja sprawa, bo Ty ją używasz, więc sobie ściągnij serwis. Jestem pewien, że byłoby to jednak kiepskie rozwiązanie. Dlaczego?

Po pierwsze, po co zaogniać zdenerwowanie żony. Przecież jest to dla niej ewidentny kłopot.

Po drugie, nadarzyła się znakomita okazja, aby wykazać swoją przydatność.

Po trzecie, jako inżyniera interesowało mnie, co się zepsuło. Ty możesz nie mieć zacięcia technicznego, więc taka awaria jest dla Ciebie mało ciekawa, dlatego w razie czego ten punkt pomiń.

Po czwarte, jaką masz pewność, że Cię serwis nie orżnie, gdy decydujesz się na losowo wybranego mechanika z ogłoszenia.

Po piąte, masz w domu status osoby chronionej, która zajmuje się pralką.

Okazało się, że padła pompa spustowa wody. Konkretnie, uszkodził się na skutek przeciążenia jej silnik. Przyczyną zaś były szlamy i inne osady powstałe z proszku i wymywanego brudu, które odkładały się latami i znacznie ograniczyły prześwit przewodów, nawet w układzie wody obiegowej.

Ich demontaż, udrożnienie i ponowne zamontowanie zajęło mi kilka godzin. Wątpię, aby pracownik serwisu miał czas się tak bawić. Nawet mając większą wprawę ode mnie, zrobiłby to w niewiele w krótszym czasie. Chyba że wymieniłby wszystkie części gumowe i plastikowe na nowe, ale wtedy lepiej już – i chyba taniej – byłoby kupić nową pralkę.

Ostatecznie kosztowało mnie to 40 PLN za nowy silnik pompy i mój czas. Być może Twój czas jest zbyt cenny, żebyś mógł pozwolić sobie na własnoręczną naprawę pralki. Niemniej po mojej naprawie, gdy musiałem wiele elementów rozkręcić i potem skręcić, zdaniem żony pralka nigdy jeszcze tak cicho nie chodziła, ani dobrze nie prała i wirowała.

Owszem, pralka to grubsza sprawa, ale przecież w domu jest wiele innych uciążliwych „drobiazgów”, które wymagają Twojej interwencji. A to zacinające się drzwi, a to urwany zawias w szafce, a to niesprawny komputer, a to brak gwoździa na obrazek, a to rozklejone krzesło itp.

Jaka jest przyczyna, że tego nie robisz?

Pal licho, jeśli sam tych rzeczy nie dostrzegasz. Gorzej, gdy słabo reagujesz na prośby kochanej przez Ciebie osoby i zawsze znajdziesz jakieś wymówki, aby odwlec działania.

I potem z tego rodzą się swary, pretensje, próby zrobienia tego osobiście przez żonę, czasami z opłakanym skutkiem, bądź – co gorsza – korzystanie z pomocy sąsiada.

Jednocześnie u siebie w firmie lub jako menedżer potrafisz w podległym Ci dziale wyegzekwować, żeby sprzęt był najnowszej generacji i wszystko działało. W domu zaś np. stary pecet nie robi na Tobie żadnego wrażenia i to mimo że masz możliwości go wymienić na lepsze urządzenie.

Czyżbyś całą energię zostawiał poza domem? Czyżbyś uważał, że jesteś zbędnym elementem rodziny? Czyżbyś miał aż tak wysokie ego, że nosisz nos do góry i dlatego nie dostrzegasz przyziemnych spraw?

Pytam Cię o to, bo może warto, abyś sprawdził, czy możesz w domowych warunkach działać lepiej. Jestem pewien, że domownicy dostrzega natychmiast Twoje większe zaangażowanie. Może nowa sytuacja i atmosfera na tyle Cię miło zaskoczy, że przewartościujesz trochę swoje priorytety i wprowadzisz nowe elementy do swojego życia rodzinnego i osobistego. Czego Ci niezmiennie życzę!

Pozdrawiam serdecznie,
Jerzy
www.jekos.pl

 

Tagi: ,
Zaszufladkowany do Rozważania | Brak komentarzy »

Przedmałżeńskie rozterki

31 lipca 2011

Drogi Czytelniku,
wczoraj na zaproszenie Pana Młodego brałem udział w uroczystościach ślubnych w pięknym, późnogotyckim kościele pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Płońsku. Znam się z Piotrem z zajęć w klubie Toastmasters, więc pojechałem złożyć życzenia jemu i Agnieszce na „nową drogę życia”. Tak przy okazji, jeśli masz do czynienia z wystąpieniami publicznymi lub musisz zabierać głos na spotkaniach w pracy, radzę Ci poznać zasady bycia dobrym mówcą, bo z pewnością przyda Ci się taka umiejętność. Zajrzyj chociaż przez ciekawość do któregoś z klubów Toastmasters w Polsce lub na świecie. Oczywiście najlepiej do naszego polskojęzycznego na Politechnice Warszawskiej.

Jeśli chodzi o ślub, ciekaw jestem, na jakim etapie życia Ty się znajdujesz. A konkretnie, czy jesteś przed czy po zawarciu związku małżeńskiego. No bo jeżeli ślub masz już za sobą, to raczej ten wpis będzie dla Ciebie mało interesujący. Jeśli jednak „nowa droga życia” dopiero przed Tobą lub jesteś na niej, tyle że bez stosownego dokumentu, to może akurat znajdziesz dla siebie parę inspiracji.

Prawdę powiedziawszy masz prawo do niepokoju lub niepewności co do skutków zawarcia małżeństwa. Ostatecznie tych w miarę udanych jest tylko  mniej więcej 20%. Wśród nich zdecydowana mniejszość czuje się w pełni zadowolona, szczęśliwa i spełniona.

A co z 80% małżeństw nieudanych? Kiepsko to wygląda, bo podział jest mniej więcej taki: 20% trwa dalej bez żadnej nadziei na lepsze dni unieszczęśliwiając małżonków coraz bardziej, 20% żyje w separacji oficjalnej lub nieoficjalnej, a 40% kończy się ostatecznie rozwodem.

Jak widzisz ryzyko w małżeństwie, że ono padnie, jest wysokie. Ja znając statystyki całkowicie rozumiem Twoje uzasadnione obawy przed jego zawarciem. Bojąc jest skutków i następstw nieudanego małżeństwa wiele par woli żyć na „kocią łapę”, bo wydaje im się, że mają wtedy większą swobodę działania, gdy przyjdzie się rozstać. Uważam jednak, że w dłuższej perspektywie takie rozwiązanie jest dosyć kontrowersyjne, żeby nie rzec kiepskie, bo z pewnością nie gwarantuje sukcesu.Dlaczego?

W moim sposobie widzenia świata i na podstawie dwudziestu kilku lat małżeństwa jestem przekonany, że udany związek dwojga ludzi trzeba zbudować na trwałej więzi między mężem i żoną. Jeśli brakuje spoiwa w postaci miłości przejawiającej się w zaufaniu, wierności, wzajemnej fascynacji, tolerancji na przywary drugiej osoby i wiele innych „drobiazgów”, to relacje między partnerami ulegną wpierw osłabieniu i potem się posypią, gdy pojawią się niespodziewane trudności.

Rozterki przedmałżeńskie są tym bardziej uzasadnione, że brakuje dobrych wzorców z małżeństw naszych rodziców, krewnych, przyjaciół czy sąsiadów. Co tu dużo mówić, trudno znaleźć szczęśliwe związki dwojga ludzi. Do tego dochodzą negatywne wzorce z filmów i telewizji będące zaprzeczeniem miłości małżeńskiej.

Nic dziwnego, że w tym zamieszaniu pojęć małżeństwo wydaje się czynem wysoce ryzykownym. Pytanie o to, czy akurat moje małżeństwo okaże się sukcesem, czy też dopadnie je kryzys i zakończy się rozwodem lub nieszczęśliwym związkiem, jest w pełni uzasadnione. Jakie są szanse na to, że ono będzie szczęśliwe? Co zrobić, żeby do minimum ograniczyć ryzyko związane z jego zawarciem?

Trudno dziwić się takim pytaniom, gdy wokół widać, co się dzieje z małżeństwami i związkami ludzi. Jak Ty odpowiadasz sobie na te pytania?

Pytam dlatego, żebyś oswoił się z nową rolą, którą przyjdzie Ci odgrywać. Przygotuj się do nowej sytuacji „na sucho”. Wyobraź sobie, jak powinieneś myśleć i zachowywać się jako element związku małżeńskiego, gdy już masz stosowny „papier”. To, że jako para znacie się miesiącami czy latami, nic nie znaczy, gdy zdecydowaliście się „na piśmie” i przed Ołtarzem, że będziecie razem aż do śmierci.

Taka deklaracja to naprawdę duże wyzwanie! Dlaczego? Bo ona kończy Twoje życie solo. Teraz nagle trzeba zacząć  myśleć w kategoriach MY, a nie jak było pięknie dotychczas JA. To jest niezwykle istotna zmiana. Cóż, każda zmiana jest nowym wyzwaniem dla Ciebie.

Właśnie dziś, jeszcze przed zaślubinami, gdy masz przedmałżeńskie rozterki, możesz rozważać wszelkie za i przeciw małżeństwu. Jeszcze masz czas odpowiedzieć sobie na pytanie: „Po co mi ten problem na całe życie?”.  A może jednak określiłeś swoje nowe potrzeby życiowe i one rzeczywiście istotnie związane są z małżeństwem? Postaw sprawę jasno, bo trudne pytania zadane teraz, umożliwią Ci łatwiejsze życie w przyszłości. Tak to już jest, że dobrze przemyślane i rozważne decyzje uchronią Cię przed rozczarowaniem własnym małżeństwem. Powodzenia!

Pozdrawiam serdecznie,
Jerzy
www.jekos.pl

Tagi: , , , , , , ,
Zaszufladkowany do Rozważania | Brak komentarzy »

Rodzina priorytetem w karierze

30 czerwca 2011

Drogi Czytelniku,
uczestniczyłem dzisiaj w siedzibie PKPP Lewiatan w niezwykle ciekawym spotkaniu  zorganizowanym przez klub THINKTANK, na którym pani Zofia Dzik mówiła o umiejętności pogodzenia życia zawodowego z rodzinnym. Z pewnością jest to osoba, która ma dużo do powiedzenia w tej kwestii, bo kilkanaście lat przepracowała z pasją w korporacjach. Ostatnio była prezesem  Towarzystwa Ubezpieczeń Link4, a teraz jest członkiem jego Rady Nadzorczej.

Od paru miesięcy realizuje własny projekt, o którym myślała od 6 lat. To założona przez nią i Jolantę Jakóbczyk Fundacja Humanites, której jest prezesem. Misją tej organizacji jest pomóc rodzicom i dzieciom odnaleźć się we współczesnym zwariowanym świecie.

W swoim wystąpieniu pani Prezes poruszyła na początku kluczową sprawę związaną z rodziną. Otóż spoiwem jej nie powinny być dzieci, jak się powszechnie uważa, lecz wspaniałe relacje między małżonkami. Z logicznego punktu widzenia to niezwykle ważny postulat, bo przecież dzieci kiedyś „wyfruną” z domu, a założyciele rodziny muszą żyć dalej ze sobą. Tymczasem wiele kobiet zachłystuje się swoimi dziećmi, a partner idzie w odstawkę na dalszy plan.

Odwrotnie bywa też. Często mąż jako menedżer wysokiego szczebla jest kilka razy w tygodniu na służbowym lunchu lub wystawnym obiedzie, a nie umie zaprosić żony do restauracji chociaż raz w miesiącu. Ba, bywa też, że woli popieścić się z psem niż z nią. W rezultacie pies staje się coraz bardziej zachwycony swoim panem, a u żony pogłębia się frustracja!

Dlatego zdaniem pani Prezes tak ważną sprawą jest wewnętrzny rozwój każdego z partnerów. Bardzo trudno utrzymać rodzinę jako całość, gdy tylko jedno z rodziców nabiera nowych umiejętności do pokonywania pojawiających się problemów związanych z ewolucją związku i dorastaniem dzieci. Pomocą dla nich jest utworzony przez fundację portal Mam Rodzinę. To też jedno z marzeń zrealizowanych przez nią.

Pani Prezes uważa, że mimo pracy, która wymaga najczęściej około 10 godzin dziennie „siedzenia” w firmie, można w miarę dobrze funkcjonować w rodzinie. Owszem, pozostają wtedy dla niej tylko 2-3 godziny, ale można je intensywnie wykorzystać na budowę głębokich relacji z bliskimi. Tak naprawdę to kwestia priorytetów i czy umiesz tak samo zaangażować się w sprawy rodziny jak w życie korporacji.

Odrębnym tematem pozostaje zrozumienie przez kierownictwo firmy wpływu prawidłowego funkcjonowania rodziny na wydajną pracę personelu. Pani prezes przytaczała skandaliczne przypadki, gdy prezesi zamiast kończyć pracę 0koło 18 potrafili wynajmować miejsca w hotelu, żeby siedzieć miesiącami w robocie do 2 w nocy zamiast jechać do domu pod Warszawę i – co gorsza – wymagali takich samych zachowań od podwładnych. Czyż to nie chore?

Dla malkontentów dodam, że Zofia Dzik jest matką trójki chłopaków. Z pewnością nie było jej łatwo zachować równowagę między życiem prywatnym, dbałością o rodzinę i koncentrowaniem się na sprawach firm, którymi kierowała. Tym bardziej że jej mąż pracuje w firmie konsultingowej i mieli wiele okazji, aby w domu się nie spotykać. W końcu zaczęli stawać się obcymi sobie ludźmi, bo przestali umieć ze sobą rozmawiać. Ten kryzys stał się dla niej powodem ograniczenia obowiązków zawodowych oraz wypracowania równowagi między pracą a życiem rodzinnym i jednocześnie początkiem realizacji nowego wyzwania, jakim jest Fundacja Humanites.

A czy dla Ciebie kariera jest ważniejsza niż budowanie zdrowych i głębokich relacji w rodzinie? Czy określiłeś swoje priorytety, aby w momencie kryzysu – jak u pani Prezes – umieć wybrać właściwą drogę odbudowania więzi z najbliższymi? Jaką strategię chcesz przyjąć w budowie swojego szczęścia osobistego?

Pytam o te sprawy, abyś określił już teraz, a nie dopiero w obliczu kryzysu, na ile rodzina jest dla Ciebie ważnym priorytetem, by uznać ją za równie ważną bądź nawet ważniejszą niż kariera zawodowa. Skorzystaj z przemyśleń pani prezes Zofii Dzik, które tu przedstawiłem. W miarę swoich możliwości wspomóż działania jej fundacji. A może już teraz zdecydujesz się wziąć udział 27.10.2011 r. w organizowanej przez nią II Konferencji „Sukces w pracy=Sukces w rodzinie?„. Tytuł mówi sam za siebie.

Cóż, warto w powyższej kwestii znać przestrogę Davida O. McKaya: „Żaden sukces nie jest w stanie zrekompensować porażki w domu„.

Pozdrawiam serdecznie,
Jerzy
www.jekos.pl

 

Tagi: , , , ,
Zaszufladkowany do Rozważania | 1 komentarz »

Istota miłości w małżeństwie

25 czerwca 2011

Drogi Czytelniku,
ciekaw jestem, czym dla Ciebie jest miłość w małżeństwie i jak Ty podchodzisz do tego tematu. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że seks z pewnością stanowi integralny element życia małżeńskiego, bo nieskonsumowane pod tym względem małżeństwo uznaje się za nieważne. Niemniej z czasem atrakcyjność fizyczna przemija, a mimo to długoletni małżonkowie potrafią wciąż być sobą zafascynowani. Na czym polega ten fenomen?

Moim zdaniem, aby go zrozumieć, trzeba sobie szczerze odpowiedzieć na pytanie, z jakiego budulca tworzy się nasza miłość. Co to jest w Twoim przypadku? Dopóki brakuje Ci odpowiedzi na to ważne pytanie, wciąż tylko będziesz myślał o seksie w nadziei, że on załatwi wszystkie inne problemy. W rezultacie będzie to tylko przejściowe zauroczenie drugą osobą, a nie głębokie i trwałe uczucie.

Owszem, jak zauważył Honoriusz Balzak reprezentując męski punkt widzenia: „Żona jest dla młodego mężczyzny kochanką, dla dojrzałego towarzyszką, a dla starego  pielęgniarką. Zatem w każdym wieku jest pretekst, aby się ożenić.”, ale przecież szczęśliwe małżeństwo to nie tylko sam akt zaślubin. Tak jest tylko w bajkach, gdzie było huczne wesele królewicza i królewny, po którym żyli długo i szczęśliwie. W realnym życiu jest odwrotnie. Niestety, w wielu przypadkach dopiero wtedy – po podpisaniu stosownego aktu – zaczynamy sobie uświadamiać, w co się wpakowaliśmy.

Im szybciej zrozumiesz, że to, co jest po ślubie, stanowi inną rzeczywistość, niż była przed nim, tym bardziej zaczniesz poczuwać odpowiedzialność za swoje małżeństwo. Bowiem teraz odpowiadasz nie tylko za siebie, ale też za swoją drugą ukochaną osobę, a potem jeszcze za wasze dzieci, a czasami też rodziców, czyli całą rodzinę. Poza tym w małżeństwie tracisz trochę niezależności, bo musisz zrezygnować z niektórych swoich zajęć, przyzwyczajeń, a nawet kompanów do towarzystwa. Z pewnością takiego „poświęcenia” nie brałeś pod uwagę przed ślubem.

A potem jako owoc waszej miłości rodzi się pierwsze dziecko. Zaczynają się nieprzespane noce dla Ciebie i żony z powodu jego płaczu wywołanego przez kolki, rosnące ząbki, grymasy, żądanie cyca bądź inne przypadłości. Potem dziecku trzeba poświęcać coraz więcej czasu, bo śpi coraz krócej. Do tego dochodzą obowiązki małżeńskie, prace domowe, życie towarzyskie, zajęcia zawodowe bądź inne i w końcu doby nie starcza. Brakuje czasu na odpoczynek, refleksje, rozwój osobisty, więc rodzą się wzajemne żale. Potem może być następne dziecko i problemy rosną – że o kwestiach finansowych nie wspomnę.

W tej sytuacji jedynym ratunkiem jest wzajemne zakochanie. To stan długotrwałej miłość między Tobą i tą ukochana osobą, którą lubisz ponad wszystko, podziwiasz ją. Można rzec, fascynujesz się nią i to niezależnie od okoliczności, które się trafiają. Jeśli takiego stanu nie ma w małżeństwie, to ono szybko runie, bo braknie w nim siły napędowej i wygrają z nim bolączki dnia codziennego.

Dlatego musisz robić wszystko, aby nie wpaść w rutynę, bo ona zabije każdy związek. Nie możesz spocząć na laurach, bo wciąż Twoim celem jest doskonalić się w roli członka rodziny. Owszem, w wielu przypadkach jest trudno doprowadzić do małżeństwa. Chociaż w tej dziedzinie zazwyczaj znajdujemy dość siły i wytrwałości. Gorzej jest z jego utrzymaniem, bo jakoś się już mniej do tego przykładamy. Tymczasem właśnie wtedy spadają na nas nowe wyzwania i im trzeba stawić czoła.

Jednym słowem, jakość małżeństwa jest Twoim wyborem. Możesz je wieść byle jak i wciąż narzekać, że życie kładzie Ci kłody pod nogi bądź stworzyć sobie wspaniałe małżeństwo, z którego będziesz dumny, bo dzięki niemu stałeś się lepszym człowiekiem. Na tym polega istota miłości w małżeństwie, że dzięki zakochaniu wpływacie na siebie nawzajem doskonaląc swoje talenty, umiejętności, wiedzę, relacje międzyludzkie, wzajemny szacunek itp. Każde małżeństwo ma tutaj swoje wybrane obszary.

Człowiek jest tak skonstruowany, że niezależnie jaka rola mu przypada, chce w niej się zrealizować. Tak jest też z małżeństwem, gdzie też potrzebujesz samorealizacji. Teraz gdy o tym wiesz, zacznij z większym zrozumieniem budować wytrwale swój związek z ukochaną osobą, a poziom zadowolenia z osiągniętych rezultatów z pewnością Cię zadziwi.

Pozdrawiam serdecznie,
Jerzy
www.jekos.pl

 

 

Honoriusz Balzak reprezentując męski punkt widzenia w tej kwestii użył mniej więcej takich słów: „Żona jest dla młodego mężczyzny kochanką, dla dojrzałego towarzyszką, a dla starego pielęgniarką. Zatem w każdym wieku jest pretekst, aby się ożenić.”.

Tagi: , , , , ,
Zaszufladkowany do Rozważania | Brak komentarzy »

Rocznica ślubu

31 maja 2011

Drogi Czytelniku,
właśnie minęła 23 rocznica naszego ślubu. Dlatego też powziąłem decyzję, aby parę najbliższych wpisów na blogu dotyczyło spraw udanego małżeństwa.  Co tu dużo mówić. Odczuwam satysfakcję, że moje małżeństwo jest szczęśliwe, więc chcę abyśmy wspólnie przeanalizowali, jakie są tego przyczyny. Może niektóre doświadczenia zechcesz zastosować u siebie?

Przecież udane małżeństwo to nie przypadek, jak się powszechnie sądzi. To wynik działań podjętych przed i po ślubie, aby zminimalizować ryzyko kryzysu.  Jednym słowem, trzeba na taki sukces zapracować, aby po latach z satysfakcją mówić, że jesteśmy w naszym małżeństwie szczęśliwi.

W poprzednim wpisie pytałem Cię o Twoje nadrzędne wartości. Być może zaliczysz do nich udane małżeństwo. W każdym bądź razie zarówno ja jak i moja Żona nadaliśmy mu w naszym życiu bardzo wysoką rangę. W hierarchii wartości stało się ono jednym z najważniejszych celów życiowych. Przetrwało ono mimo wielu braków na starcie i negatywnej opinii otoczenia, że nam się też nie uda. Ba, zaryzykuję twierdzenie, że nasze małżeństwo jest coraz lepsze.

Owszem, brakowało nam wielu atrybutów przydatnych młodemu małżeństwu: własnego mieszkania, niezależności finansowej, dobrej pracy, wpływowych popleczników, umiejętności towarzyskich itp. Ale z drugiej strony, od początku decydowaliśmy sami, jak ma wyglądać nasze życie. Najczęściej tzw. wpływowe nurty rodzinne nie akceptowały naszych zachowań.

Szokiem było to, że nasze wesele odbyło się przy ognisku. Jednak w nosie miałem to, że część rodziny je zbojkotowała. Ważne, że nasi goście w majową noc bawili się do białego rana na świeżym powietrzu. A swary rodzinne z czasem ucichły, bo nie byliśmy na ich pasku zależności.

Takie były nasze początki małżeńskie. Ty też masz od początku wybór i możesz zadecydować o jakości swojego małżeństwa. Oczywiście, skoro bierzesz za nie pełną odpowiedzialność, licz się z tym, że tylko Ty poniesiesz za nie wszystkie konsekwencje.

A jak wygląda teraz Twoje małżeństwo? O czym po latach możesz z uśmiechem wspominać, gdy nadeszła rocznica ślubu? Co Twoim zdaniem warto w nim poprawić?  Pytam, bo z pewnością odczujesz ogromną satysfakcję, gdy Twój związek stanie się jeszcze lepszy.

Pozdrawiam serdecznie,
Jerzy
www.jekos.pl

 

Tagi: ,
Zaszufladkowany do Rozważania | Brak komentarzy »

Jakie są Twoje wartości?

30 kwietnia 2011

Drogi Czytelniku,
już jutro przeżyjemy beatyfikację naszego Wielkiego Papieża Jana Pawła II. Gdy Go ujrzałem i usłyszałem po raz pierwszy 2 czerwca 1979 r. na Placu Zwycięstwa (teraz Pl. Piłsudskiego) w Warszawie byłem pewien, że to niezwykły Człowiek wyznający tak podstawowe wartości jak wiara, nadzieja i miłość. Zaświadczał o tym przez cały czas pontyfikatu i również wcześniej.

Niestety, odnoszę wrażenie, że teraz oddziaływanie nowego Błogosławionego jest coraz mniejsze. Słuchaliśmy Go, gdy żył. Ale żeby wcielać w życie to, o czym nauczał, gdy umarł, jest dla nas zbyt trudne. Uważam jednak, że bardzo trudno będzie Ci zachować równowagę w życiu, gdy zagubisz się i przestaniesz wiedzieć, co dla Ciebie jest ważne.

Zastanawiałeś się, co to może być w Twoim przypadku: relacje rodzinne, praca zaspokajająca ambicje, wyjątkowy biznes, służba innym, żarliwa wiara, miłość, ekologia, kasa, uczciwość, przyjaźń, honor bądź coś jeszcze innego?

Dlatego właśnie dzisiaj pytam Cię o Twoje nadrzędne wartości? Może jesteś zaskoczony tym pytaniem? Widzisz, kwestie wartości – niezależnie, czy o nich wiesz lub nie – mają dla Ciebie zasadnicze znaczenie. Dają Ci poczucie sensu życia. Decydują o tym, kim jesteś lub – co ważniejsze – kim możesz się stać!

Jeśli ich nie poznasz, prawdopodobnie przegrasz swoje życie, bo braknie Ci motywacji, pasji lub wytrwałości w działaniach. Ponadto odczuwasz wielki wewnętrzny dyskomfort, gdy zdajesz sobie coraz bardziej sprawę, że kierunek Twojego życia jest niezgodny z tym, co dla Ciebie jest tak istotne lub – co gorsza – inne niż nauczał Jan Paweł II.

Określ zatem, co dla Ciebie liczy się najbardziej. Odpowiedz, czemu przypisujesz największe znaczenie. Ustal, co stawiasz najwyżej w swoim życiu? Sprawdź, na ile Twoje wybory etyczne są zbieżne z tym, czego nauczał nas Papież.

Dlaczego pytanie o nadrzędne wartości jest takie ważne? Bo życie w zgodzie z nimi daje Ci siłę i spokój wewnętrzny. Określa Twoje poczucie satysfakcji z życia. A bycie szczęśliwym, wartościowym i szanowanym człowiekiem to najwspanialsza z nagród. I właśnie zdobycia takiej nagrody Ci życzę.

Swoją homilię na Pl. Zwycięstwa Papież zakończył słowami: „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi!”. Uważam, że tak samo może być z Twoim życiem. Też możesz je znacząco poprawić lub – używając słów Papieża – odnowić, gdy z powrotem sięgniesz do swoich nadrzędnych wartości zgodnych z Jego nauką.

Pozdrawiam serdecznie,
Jerzy
www.jekos.pl

 

Zastanawiałeś się, co to może być w Twoim przypadku: relacje rodzinne, praca zaspokajająca ambicje, wyjątkowy biznes, służba innym, żarliwa wiara, miłość, ekologia, kasa, uczciwość, przyjaźń, honor bądź coś jeszcze innego?

Tagi: , ,
Zaszufladkowany do Rozważania | Brak komentarzy »

« Starsze wpisy